Prof. V.SRINIVASAN

 

Another senior colleague has passed away, Prof.V.Srinivasan, HOD of physics dept, The American college, Madurai. He was 89. People used to say such demises after a successful life should be celebrated. VS, as we used to call him, had such a lively life in the campus. He had an astonishing memory for events and occasions. He could pick out an incident which could have disappeared from all our minds; he would remember any reputable academician visiting our campus and would reel out all related matters of that visit. A very systematic person and a perfectionist.

Personally I learnt a lot from him and even told him I may not follow his foot steps, since it used to be so perfect. Till this day when I search for any of my personal things, I just remember him. He exactly knows where his personal things would be, unlike me always scrambling for them! He started a photography elective course from his department and gave me a vital role in that course, from making a syllabus and preparing a handout. I made a blow up photograph of South Tower of Meenakshi Temple. He made it hang on the walls of Principal’s office for some time and took a copy of it for his personal use.

Even after moving to Thane, Mumbai we had been communicating and used to listen sadly to the happenings in the campus.

My sincere condolences.

Prof. V. SRINIVASAN

 

MRJ - LOSS OF A FRIEND

YEARS are slipping off under our feet. We are aging. We keep losing  friends one after another. Some of such moments pain us so much. One is the recent demise of Prof.Dr. M.R. James, known to all of us as MRJ, the ever smiling and smooth youthful man.

MRJ started his carrier as head of Botany department in our college. I have seen most of the heads of departments, when elevated as head, adorn themselves with a glittering crown over their heads, sit in a  high-backed chair and invariably put a fence around them. All  the philosophy of “all are equal” would be simply thrown off into dust. They usually take a new “avatar”. But this gentle man was entirely a different kind. Headship never made him big or different. Never he showed any ‘big bossism’! I very strongly feel he should be considered as a great ‘model professor’. Not only colleagues, his students too can feel the closeness with him. His lab assistants will vouch for his care and concern. It is very tough to be a good person for all around but MRJ proved it so easily and casually.

A trimmed beard, white shirt and black pants, and always a burning cigarette were his trade marks. Wonder whether he became a non-smoker lately! He never showed any barriers. Always cool and friendly. But when needed he would become serious too, since he is a man of convictions.

Personally, I am a gifted guy. He was always close to me. Our common interest in photography made us share a close relationship. Though there was a dark room in my department, he very happily shared the dark room of his department.  For long, the key of that room was with me. His association helped me develop some talent in macrophotography. His department purchased a costly microscope with attachments for macrophotography. I was freely allowed to use that. During that time many research scholars came to him for taking macrophotographs. He sent them to me and many a time he would give his room keys – the symbol of authority for many HODs – even for overnight use which I would never imagine from any other HODs I have known all through. He was special to me.

Sad we could not maintain our relationship after he moved to Coimbatore.  He was busy there being the secretary or something in his apartment and told me that he was very much involved in  the activities of the  association. This reminded me that decades earlier, nearly fifty years back, his living area in Madurai had the ground water polluted by a nearby soft drink company. He almost did an one-man-fight and took it to the level of collector. He successfully won his fight. A relentless fighter.

My very sincere condolences to his family. 

 

SAD DEMISE OF ANOTHER FRIEND .... DR. KARUPIAH JAYARAJ

 

எழுபதுகளில் அமெரிக்கன் கல்லூரியில் பணி புரிந்து என்னோடு நன்கு பழகிய நண்பர் பேரா.முனைவர் ஜெயராஜ். மதுரைப் பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் கழகம் ஆரம்பிப்பதற்கு சில நண்பர்கள் முயற்சியெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்; பொதுவாக, கல்லூரி நிர்வாகங்கள் இந்த முயற்சிக்கு எதிராக இருந்தன. ஜெயராஜிற்கு நண்பராக இருந்த பேரா. ராஜன் என்பவர் இந்த முனைப்பில் முன்னணியில் இருந்தார், அவர் ஜெயராஜைப் பார்ப்பதற்காக ஒரு நாள் மாலை எங்கள் கல்லூரிக்க்கு வந்தார். நானும் ஜெயராஜும் டென்னிஸ் என்ற பெயரில், விளையாட்டு என்ற பெயரில் ஏதேதோ விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம்.

பேரா. ராஜன் ஆசிரியர் கழகம் ஆரம்பிப்பது பற்றி பேச ஆரம்பித்ததும் ஜெயராஜ் என்னையும் உடன் சேர்த்துக் கொண்டார். ராஜன் மிக ரகசியமாக இது போன்ற தெரிந்த நண்பர்கள் மூலமாகவே முயன்று கொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவர் எங்களிடம் இதைச் சொன்ன போது நாங்கள் முதல்வரைப் பார்க்கலாம் என்று அவரிடம் சொன்னோம். அவர் ரகசியாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் பற்றிச் சொன்னார். அவர் அப்போதுதான் இன்னொரு கல்லூரியில் ஒரு சில ஆசிரியர்களை ரகசியமாகச் சந்தித்து வேறு ஏதோ ஒரு இடத்தில் முதல் கூட்டம் நடத்த திட்டமிட்டிருந்திருக்கிறார்கள்.

கள நிலவரம் இவ்வாறு இருக்கும் போது நாங்கள் முதல்வரிடம் போவோம் என்று சொன்னது அவருக்கு அதிர்ச்சியளித்தது. ஆனால் அவர் நம்ப முடியாதபடி எங்கள் கல்லூரி அனைத்து ஆசிரியர்களையும் ராஜன் சந்தித்துப் பேச, நாளும் நேரமும் குறிப்பிட்டு கல்லூரி ஆசிரியர் கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தார் எங்கள் முதல்வர்.

கழகமும் ஆரம்பித்தது. பெரிய கல்லூரியில் நிறைய உறுப்பினர்களோடு ஆரம்பித்ததால் ஜெயராஜிற்கு காசாளர் பதவியளிக்கப் பட்டது. ஆனால் சில மாதங்களில் ஜெயராஜ் முனைவர் பட்டத்திற்காக கல்லூரியை விட்டுச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. அதன் பின் தற்காலிக காசாளராக நான் சில மாதங்கள் இருந்தேன் என்று என் பள்ளி நண்பனும், ஆசிரியர் கழகத்தின் பெருமை மிகு தலைவராக இருந்த பார்த்தசாரதி பின்னாளில் எனக்கு நினைவுபடுத்தினார்!

மிகப் பல ஆண்டுகள் கழித்து முக நூல் வழியாக மீண்டும் நானும் ஜெயராஜும் இணையத்தில் சந்தித்தோம். பார்க்கும் போது அத்தனை பரவசம் இருவருக்கும். Appearances are deceptive என்பார்களே அது போல் ஜெயராஜ் பார்ப்பதற்கு நல்ல உடல்நலத்தோடு இருப்பதாகத் தோன்றியது. ஆனால் இதயக் குறைபாடு ஒன்றினால் நலமில்லாமல் இருக்கிறார் என்று அறிந்த போது மிக வருத்தமளித்தது. மனதை உருத்தியது. தொடர்ந்து தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்த நான் சில நாட்களாக அவரிடம் பேசவில்லை. அவரைப் போல் எனக்கும் கொஞ்சம் depression. மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தோம். எல்லாம் ஓரிரு மாதங்களே. இந்தச் சமயத்தில்தான் அவர் தன் துணைவியாரோடு பயணம் செய்த வெளிநாட்டுப் படங்கள் என்று உற்சாகமாக முகநூலில் பதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

காலம் முடிந்தது. உடல் நலம் பற்றித் தெரிந்திருந்தாலும் அந்தச் செய்தி ஆழமாகத் தைத்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவர் தன் உடலை அமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு கொடையாகக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பது தெரிந்த போது … இப்படிப்பட்ட ஒரு நல்ல மனிதருக்கு நான் நண்பனாக இருந்திருக்கிறேனே என்று நினைத்துப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கின்றேன்.

A SHISYA AND HIS GURU ...

 

A EULOGY 

of an alumnus of our college, 

Mr. SOMASUNDARAM, 

Commandant, Indian Coast Guard 

on

PROF. R. PADMANABHAN NAIR

*****

Prof RP Nair, My Pole Star!

In our country since beginning of the Vedic Age, the relationship between the Guru and his Shishya has been the much celebrated one! This unique relationship has a certain place in one's bosom and remains as lifelong memory with both or either of the survivor!

 

     I being the survivor, since my beloved teacher and mentor Prof RP Nair passed away yesterday, would like to share some of the memories I cherish about him.

 

1989-91. After my graduation in Chemistry, I wanted to do post graduation in English, that too at the prestigious American College, Madurai. Post Graduation in English Literature from the American College is a dream for many students in Tamil Nadu. Only a  few lucky ones like me could realize it, while still it remains a dream for many. I prepared hard for the entrance exam and having qualified appeared for the interview. Prof RP Nair was the HOD of PG English Department. I was anxious to face the interview panel consisting of five illustrious professors of English Literature like Dr Paul L. Love, Prof RP Nair, Prof J Vasanthan, Prof R Nedumaran, and Dr. Pramila Paul. The members put me at ease at the very beginning and I was at home with them. What I feared most was the grueling interview! But it became a friendly chat! Since I had not read much in English Literature and  my reading was only limited to the non-detailed text in Part-I English of B.Sc program, the interview panel was only trying to find out my passion for literature unmindful of my poor Spoken English and limited knowledge about English Literature. The interview still remains in my memory as it was the first interview in my life! Needless to mention that I qualified in the interview also, a remarkable feat indeed considering my Non-English major background!

 

Prof RP Nair, taught us the Aspects of Prose in the first semester. What could have been mundane prosaic sessions were turned into poetic ones by the magical wand of him, who made us understand the 'unseens' and appreciate the nuances of lyrical prose! My poetic persona was turning prosaic, and the prosaic persona was turning poetic! And I could feel the  metamorphosis happening simultaneously during his class! What an imaginative method of teaching! He would soak us in the literary brook and make us feel as fresh as dew-dropped flowers! His classes used to be more participative and he used to encourage discussions. I was a green horn at that time (not that it has become grey now!) but he used to handle me maturely. I still laugh at my foolishness of having entered into some stupid arguments, while at the same time rave about his deft handling of such morons with knowledge and maturity. He guided me into the correct path of literary appreciation without making me feel inadequate or insecure. That is his greatness! My inquisitive self always found an answer in him for he was a walking encyclopaedia! I used to remember the Guru-Shishya parampara fables that I had been reading since my childhood!

 

Francis Bacon, the father of English essays says, "Reading makes a complete man, conference a ready man, and writing an exact man." Nairji, as we affectionately addressed him, was a visual embodiment of all the above rolled into one! He was a voracious reader, powerful orator, and a prolific writer! Need not these qualities enough for inspiring his students! Having heard about his reading skills I wanted to emulate him and used to read in the PG English Department library till 11pm. Whatever I've read in those two years from 1989-91 holds me in good stead even now. That was his motivation! Till I joined PG English program, I was proud of my Tamil heritage and literature. Nairji opened the window to the world literature and made me see the vignettes of world literature. But for him I would have remained a Tamil fanatic! In that sense he was my eye opener!

 

Before the end-of-semester exams we would be assigned a project paper for every course of that semester. If Madurai Kamarajar University followed only two papers per semester, the American College, being an autonomous institution, followed five papers per semester. You can guage the depth of our studies by this! Nairji taught us European Literature in translation. Samuel Beckett's 'Waiting for Godot' is a French play translated into English. The play is about the Christian belief of God's coming again and the characters' hopeless wait for His coming! I argued with Nairji that though the play was based on the Christian belief, what made the play unique was its universal appeal of waiting for the God! Nairji asked me to clarify my point. I said that in all religions of the world God's coming is the main hope for human beings' salvation. In the Bhagavad-Gita, Lord Krishna says that whenever there is adharma he'll reincarnate and come to the rescue of humankind! Nairji encouraged me to do a  project paper on the subject and I submitted my project paper, "Waiting for Godot from the view point of the Bhagavad-Gita." Nairji not only appreciated the paper but also forwarded to Dr. Charles Ryerson, Professor and Head of the Department of Religion & Theology, Princeton University, USA. Dr. Charles Ryerson, my another mentor, held that it was the best paper he had ever received  and published it in the Princeton University journal. This is just to highlight to what extent a teacher can catapult his student!

 

When I chose to translate TS Eliot's much difficult poem, "The Waste Land" as a project for my 'Translation Problems & Techniques' paper, I turned to Nairji for help. The Waste Land is one of the great poems written in the 20th century about the degradation of moral values in the Western society in the aftermath of the world wars. The poet laments about the moral degradation and seeks solution in the Eastern religious beliefs, particularly the Vedic scriptures. He ends the poem with quotes from Brihadharanyaka Upanishads, Datta (charity), Damyata (Self-discipline), and Dayaatva (empathy) as solutions to the moral degradation which will result in Shanti, Shanti, Shanti! The poem is so challenging not only because of its length but also because of its references to various religious texts! More so the liberal usage of diction and phrases from French, German, and Sanskrit makes it more complicated! Since the poem had been translated into Malayalam by the doyen of Malayalam Literature, Ayyappa Panikker, and Nairji was his student, I couldn't find anyone better than him. As Nairji read out the poem translated into Malayalam as Tharisu Bhoomi in Malayalam, I transcribed the same in Tamil just to understand the nuances and lyrics of it! Instead of translating directly into Tamil, I was able to translate it through the poetic vehicle of Malayalam. And the credit entirely goes to Nairji for working besides me with true care and patience. Till date the translated work of mine titled, Tharisu Nilam, remains my priceless possession! That sort of commitment is very rare now, and I was fortunate being his student!

 

I can go on endlessly on my meandering stream of consciousness, but the two most valuable lessons I learnt from Nairji are Hope and Principled Steadfastness! When I passed out MA English in first class, Nairji was more happy than me for by then our relationship had  become that of a father and his son. When I asked him, "Sir, now that you've equipped me with knowledge and language, what's the purpose studying  literature and how it helps in serving the society?". Nairji replied in his inimitable style, "The purpose of studying literature is to remain hopeful in all circumstances and to stand up with moral courage to say NO to self-serving authority in whichever form." Nairji, I hope I've imbibed your teaching not only in every word, but also every letter of it! Among the galaxy of teachers in the American College, you will remain my Pole Star alongwith Dr. Paul L.Love! Kindly lead me to the light of knowledge and wisdom!

 

Rest In Peace Beloved Nairji!

PROF. PADMANABHAN NAIR - RPN

RPN என்றழைக்கப்படும் பேரா. பத்மநாபன் நாயர் மறைந்து விட்டார். அவரது குடும்பத்தாருக்கு என் இரங்கல்கள். 

 எனக்கும் அவருக்குமான தொடர்புகள் இலக்கியம் தொடர்பானதாகவே அந்தக் காலத்திலிருந்து இருந்தது. எங்களுக்குள் ஒரு வேடிக்கை வழக்கமாக நடக்கும். நான் ஏதாவது ஒரு ஆங்கில நூலை வாசித்தால், நாயரிடம் நான் அதை வாசித்தேன். நீங்களென்ன plus 5 or 10 என்று கேட்பேன். அதாவது நான் இப்போது தான் வாசித்திருக்கிறேன்; நீங்கள் எப்போது அதை வாசித்தீர்கள்; 5 ஆண்டுகளுக்கு முன்பா? பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பா? என்பது அதன் பொருள். இந்த விஷயத்தில் ஒரு தடவை கூட ‘அட .. நான் அதை இன்னும் வாசிக்கவில்லை’ என்று அவர் சொன்னதேயில்லை. எல்லாவற்றையும் முன்பே வாசித்திருப்பார். அப்படி ஒரு வாசிப்பாளர். Voracious reader என்பார்களே அதற்கு அவர் ஒரு நல்ல உதாரணம். எப்படித்தான் அப்படி வாசிப்பாரோ! அதையும் விட அந்த நூல்களைப் பற்றிய முகவுரை கொடுக்கக் கூடிய அளவிற்கு நினைவில் வைத்திருப்பார். 

 அப்போதெல்லாம் நான் ஒரு புகைப்படக் கிறுக்குப் பிடித்து அலைந்த காலம். எடுக்கும் படங்களை பேரா. வசந்தனிடம் கொண்டுவந்து காட்டுவேன். அவர் ஒரு நல்ல ஓவியர். அழகான ,பொருத்தமான கருத்துகளைத் தருவார். Sun set, sun raise படங்களை என்னிடம் காண்பிக்க வேண்டாம் .. அது யார் எடுதாலும் அழகாகத்தானிருக்கும் என்பார். (அப்போதெல்லாம் போட்டோ எல்லாமே B&W தான்.) அதே போல் ஆங்கிலத்தில் ஏதாவது எழுதி அவைகளை நாயரிடம் கொடுப்பேன். அதுவும் பொதுவாக அவரது SCILET அறைக்குச் சென்று கொடுப்பேன். ஓரிரு நாட்கள் கழித்து அவைகளை அவர் தன் கருத்துகளோடு அனுப்பி வைப்பார். அல்லது நான் போய் வாங்கி வருவேன். ஒரு கட்டுரை. என் பால்ய நினைவுகள். என் அப்பாவின் கல்யாணம். அந்த நினைவலைகளை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு வந்திருந்தேன். அடுத்த நாள் காலை. நாயர் என் அறைக்கு அவரே நேரடியாக வந்திருந்தார். என் கட்டுரையைக் கொடுத்தார். ’எப்படி’ என்றேன்.’ 'It is good" என்றார். ‘வேறென்ன சொல்ல முடியும்!” என்று வேடிக்கையாகச் சொன்னேன். அவர், ‘இதுவரை நீங்கள் கொடுப்பதை நீங்களே வந்து வாங்கிக் கொள்வீர்கள்; ஆனால் இந்த முறை நானே தேடிவந்து கொடுக்கிறேன். You know the reason. It was quite good and touched me so much' என்றார். இது போல் நிறைய எழுதுங்கள். எழுத்து இன்னும் வசப்படும் என்றார். அன்று அவர் இட்ட விதை எனக்குப் பெரும் ஊக்கத்தை அன்றிலிருந்து இன்று வரை தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. 

 நானும் அவரும் jail mates. இரண்டாம் முறை MUTA -ஆசிரியர் கழகப் போராட்டத்தில் சிறை சென்ற போது அவரும் வந்திருந்தார். முதல் முறை போலல்லாமல் சிறை வாசம் இரண்டு வாரத்திற்கு மேல் இருந்தது. நானும் அவரும் சிறைக்குள் ஒரு ஓரமாக அடுத்தடுத்து இடம் பிடித்துக் கொண்டோம். ஏனெனில் அப்போது இருவருமே ‘பெரிய’ புகைப்பான்கள்! ஆனால் மனிதருக்குத் தனி நெஞ்சழுத்தம் தான். அங்கிருந்த நாட்களில் அவர் சிறையில் எங்களுக்குத் தயாராகும் உணவைச் சாப்பிடவேயில்லை. வெளியிலிருந்து வரும் பழங்கள், ரொட்டி மட்டுமே அவருக்குப் போதுமென்றிருந்து விட்டார். நானும் கொஞ்சம் இழுத்துப் பார்த்தேன். ஏனோ அவர் சிறையுணவைத் தொடவேயில்லை. அவருக்காகவாவது சிறையிலிருந்து ‘விடுதலை’ பெற வேண்டும் என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். 

 அந்த சமயத்தில் பேராசிரியர்கள் பலர் ஒரு குழுவாக சேர்ந்திருந்தோம் - எல்லோருக்கும் இரு மகள்கள். ஏறக்குறைய ஏழெட்டு பேர் அப்படி இருந்தோம். அதில் இருவர் மட்டும் மூன்றாம் முறையாக risk எடுத்தார்கள் (Fenn & Gabriel) அவர்கள் முயற்சிக்கு வெற்றி கிடைக்கவே அவர்களை ‘ஜாதிப் பிரதிஷ்டம்’ செய்து விட்டோம்! 

 நாயர் ஒரு நடைப் பிரியர்; ஏனெனில் அவருக்கு சைக்கிள் கூட ஓட்டத் தெரியாது. அதை வைத்து அவரைக் கேலி செய்வதுண்டு. இன்னொன்று, மனிதர் அத்தனை வாசித்தாலும் கண்ணுக்கு கண்ணாடி போடவேயில்லை. 

 இலக்கியப் பித்தர். மரணம் தழுவும் வரை வாசித்துக் கொண்டு நல்ல உடல் நலத்தோடு இருந்தார். ஆனாலும் நான் அவரைக் கடைசியில் பார்த்தது மருத்துவ மனையில் தான், கழுத்தில் சிறு கட்டி. ஆனால் சின்னாளில் எல்லாம் சரியாகிவிட்டது என்றறிந்தேன். 

காலம் காலுக்கடியில் நழுவிக்கொண்டிருக்கின்றது. 

இன்னொரு நண்பரின் மரணம் ….

Ar. MEYYAMMAI ON DSL

*

Ar Meyyammai

June 6 at 1:52 PM · 

Farewell to fatherly prof

I rushed to see you
You didn't,
You didn't for once.

Doors closed
Ambulance moved
in a pace you would like!

I followed your convoy quietly.
Eyebrows rose
I rode, eyes welling up
Teardrops rolling down now and then
as I heard you care for me
like nobody else have.
All in a fatherly tone!

You reached your destination
All dressed up for the occasion
Lying down in casket
Bespectacled face
as bright as north star
Your gentle spirit smiling
And peace pervading!

Priests called upon the Lord
Prayed for your soul
Vowed to surrender your body
to mother Nature
And gave way believing in resurrection.

You led us to crematorium
As I saw, you were slided into the chamber
to be reduced to ashes.
You are gone, not for me!

Your gentle spirit smiles,
Your soft voice reverberates,
And peace pervades! Amen!

AR Meyyammai

D. Samuel Lawrence, fondly called DSL, my dear professor, who was genuinely interested in my and my daughter's well-being, passed away on May 23. He made it a mandate to call me at least once a month, even as he was on dialysis, and enquire about us both. I was gifted to have a person like him as my teacher.

I shall always treasure the memories of all that is uniquely you, Sir!

Poetry being spontaneous overflow of powerful emotions, this is the poem I penned down soon after I returned home from the Keerathurai crematorium where Prof DSL was cremated according to his wish. He donated his eyes to Aravind Eye Hospital.

Sam on Prof. DSL

DSL  இறந்தும் நாட்கள் ஓடி ஒரு வாரம் முடிந்து விட்டது.

கல்லூரியில் எங்கள் இருவரையும் இணைத்தது எங்கள் ஆசிரியர் சங்கம் - MUTA. நாங்கள் இருவருமே அதில் ஒரே ஒரு தரம் தான் இணைந்தோம் - ஏனெனில் தொல்லைகள் ஏதுமில்லாத எங்கள் கல்லூரியின் ஆசிரியர்களுக்கு சங்கம் ஒரு தொல்லை தான். ஏதாவது ஒரு காரணம் தேடி சேருவார்கள். கொஞ்ச நாள். ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி விலகுவார்கள். இது பலரிடம் அடிக்கடி தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும். சங்கத்தில் செயலராக இருக்கும் போது எங்கள் ரத்தத்தில் ஓடுவதெல்லாம் புர்ச்சி ரத்தம் என்பார்கள். அடுத்த மாதம் என்ன blood transfusion நடக்குமோ. புர்ச்சி வெளியேறி இருக்கும். இந்த சூழலில் முதலில் இருந்து ஓய்வு பெரும் வரை சங்கத்தில் தொடர்ந்து இருந்தவர்கள் என்று எங்கள் கல்லூரியில் அந்தக் காலத்தில் கணக்கெடுத்தால் கையளவு எண்ணிக்கையில் தான் இருப்போம். அந்த இணைப்பு என்னையும் லாரியையும் ஒன்றாகச் சேர்த்தது. அதில் எங்கள் இருவருக்கும் ஒரு வித்தியாசம். நான் சங்கத்து உறுப்பினர்களோடு இணைந்தும், சங்கத்தில் இல்லாதவர்களிடமிருந்து விலகியும், அல்லது அவர்களை எதிர்த்தும் இருந்து வந்திருக்கிறேன். இதனால் எனக்கு என்னிடமிருந்த conviction காரணமாக நிறைய நண்பர்களும், இன்னும் நிறைய non-நண்பர்களும் இருந்தனர். ஆனால் லாரி எல்லோரிடமும் நன்கிருப்பார். சங்கத்தின் மீது என்னை விட மிக அதிகமான பற்றுள்ளவர். ஆனால் அதை வைத்து - என்னைப் போல் - யாரிடமும் பகைமை காட்ட மாட்டார். அது தான் லாரி! 

அடிக்கடி விளையாட்டாக நாங்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்வோம். நான் அவரை ”நார்லு காட்டான்” (நாகர்கோவில் காட்டான்) என்றும், அவர் என்னை நெல்லைக் காட்டான் என்றும் அவ்வப்போது அழைத்துக் கொள்வோம். அப்படி இருந்த எங்கள் நட்பு எங்களது ஒய்வுக் காலத்தில் புதியதோர் வடிவம் பெற்றது. அவருக்கு கணினியைப் பயன் படுத்த வேண்டுமென்று அத்தனை ஆவல். சின்னச் சின்ன உதவிகள் செய்தேன். ஆனால் அதோடு அவரால் எளிதாக ஒட்டிக் கொள்ள முடியவில்லை. அதோடு நான் முதலில் மொழியாக்கம் செய்த “அமினா” நாவல் எங்கள் உறவில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை  உருவாக்கியது. அவர் எங்கள் பணி நாட்களில் என்னை ஒரு “விளையாட்டுப் பையனாக” நினைத்திருந்தார். அமினா வாசித்தார். அன்றிலிருந்து பல முறை அந்த நூல் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவார்

.

“ஏய்யா ... இந்த மாதிரி எழுதக்கூடிய ஆள் என்று என்னை நீர் எதிர்பார்க்கவே  இல்லை. இல்லையா?” என்று கேட்டேன். அப்போதுதான் அந்த விளையாட்டுப் பையன் என்று நினைத்ததைச் சொன்னார். அதன் பின் எப்போதும் இப்போது என்ன செய்கிறாய்? என்று தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். எப்போதுமே அவரின் அருகில் நின்று பேசும் போது அவர்களின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டு பேசுவது அவர் பழக்கம். அமினா வாசித்த பிறகு எப்போதெல்லாம் தொலைபேசியில் பேசுகிறாரோ அப்போதெல்லாம் அந்த “தட்டிக் கொடுத்தல்” தொடர்ந்து நடக்கும். தொலைவின் காரணமாக அடிக்கடி சந்திப்பது இல்லை, ஆனாலும் எப்படியும் வாரம் ஒரு முறையாவது அவரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்து விடும். இப்போது என்ன செய்கிறீர்கள்? தொடர்ந்து செய்யுங்கள் என்ற தொடர்ந்த உற்சாகமூட்டல் இருக்கும்.

டயாலிசிஸ் வந்ததும் மிகவும் சோர்வாக இருந்தார். ஆனால் ஒரு மாதம் கழித்துப் பார்த்த போது அதிலிருந்து வெளிவந்ததாகக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தார். சின்னச் சின்னப் பிள்ளைகளுக்கும், இளைஞர்களுக்கும் டயாலிசிஸ் நடப்பதைப் பார்த்து தன் வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தினார். “என் கேஸ் பரவாயில்லை” என்றார். சில மாதங்களில் மனதை நன்கு தேற்றிக் கொண்டார். அதோடு நில்லாமல் மீண்டும் கணினி பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும் ஒரு புதிய கணினி ஒன்று வாங்கவேண்டும் என்று கேட்டார். ஒரு கணினியும் வாங்கும் முனைப்பில் நான் இருந்த போது உடல் நலம் மிகக் குறைந்தது. அப்போது நான் கடைசியாக அவரை வீட்டுக்குப் பார்க்கப் போனேன்.

”கிழித்த நாராய்” கிடந்தார் என்று வழக்கமாகச் சொல்வார்களே .. அந்த வார்த்தைகள் அவரது படுக்கையறையில் நுழைந்து அவரைப் பார்த்ததும் மனதில் தோன்றியது. ஏற்கெனவே டயாலிசிஸ்ஸிற்குப் பிறகு உடல் மிக மிக மெலிந்து இருந்தார். ஆனால் இப்போது அவர் படுத்திருந்த கோலமே அச்சுறுத்துவதாக இருந்தது. உள்ளே நுழைந்து கட்டிலின் பக்கதில் நின்றிருந்தேன். அழுதிடக் கூடாது என்று திடப்படுத்திக் கொண்டேன். மெல்ல பக்கத்தில் அம்ர்ந்தேன். அவர் விழிக்கவில்லை. மெல்ல நெற்றியில் கை வைத்தேன். விழிக்கவில்லை. முத்தமிடத் தோன்றியது. குனிந்து நெற்றியில் மெல்ல முத்தமிட்டேன். விழித்து விட்டார். எழுந்திருக்க முனைந்தார். தடுத்தேன். சிறிது நேரம் படுத்திருந்தார். பின் நான் தடுத்தும் எழுந்து உட்கார்ந்தார். அதுவே எனக்கு ஆச்சரியம் தான்.

இருவரும் ஏதும் பேசவில்லை. பின்னால் மெல்லிய குரலில்”ஏனிப்படியெல்லாம் நடக்கிறது” என்றார். என்ன பதில் சொல்ல முடியும்.  அவர் உட்காரவும் சிரமப் பட்டதாகத் தோன்றியது. படுத்திருக்கச் சொன்னேன். மெல்ல எழுந்தார். என்னால் மேலும் சிரமப் படுத்திக் கொள்கிறார் என்று தோன்றியது. கிளம்புகிறேன் என்றேன். Ok.. We will meet என்றார். நிச்சயமாக அது .... நான் சுகமாகி மீண்டும் பார்த்துப் பேசிக்கொள்வோம் என்ற பொருளில் அவர் சொல்லவில்லை என்று தான் எனக்குத் தோன்றியது. மறுமையின் டச் அதில் இருந்ததாகத்தான் நான் நினைத்தேன். என் இறைமறுப்பு அவர் அறிந்தது தானே. அது அவருக்கு நினைவுக்கு அப்போது வந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அவரே ‘அது எப்படி” என்பது போல் ஏதோ ஒன்றை முணுமுணுத்தார்.  கைகளைப் பற்றி  ”நார்லு காட்டான்” என்றேன். எப்படி அவரால் முடிந்தது என்று நான் நினைக்கும் அளவிற்கு என் கைகளை மிக இறுக்கமாகப் பிடித்தார். எப்படி அத்தனை உறுதி வந்தது என்று ஆச்சரியப்பட்டு போனேன்.  கண்ணீர் வர முயற்சித்தது. இன்னும் அவரோடு இருந்தால் அழுது விடுவேன் என்று உணர்ந்தேன். கஷ்டப்பட்டு அவரை கட்டிலில் மீண்டும் உட்கார வைத்து விட்டு வெளியேறினேன்.

வீட்டின் வாசல் படிக்கு அடுத்து அவரது துணைவியாரிடம் இரண்டு வார்த்தைகள் பேசினேன். திரும்பிப் பார்த்தால் அவர் எப்படி கஷ்டப்பட்டு வெளியில் வந்திருப்பாரோ தெரியவில்லை. படுக்கையறையின் வாசல் வரைக்கு வந்து என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்து படுக்க வையுங்கள் என்று சொல்லி விட்டு வெளியேறினேன்.

மருத்துவ மனையில் பார்த்த போது அவர் என்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று தான் நினைக்கின்றேன். என் பெயரைச் சொன்னதும் கண்கள் எடுத்தேறி என்னைப் பார்த்தது போல் தோன்றியது. 

எல்லாம் முடிந்து விட்டது ........

*

. Elango Kallanai ON DSL

. Elango Kallanai ON DSL

*

அடிமேல் அடி என்பது எனக்கு இந்த வருடத்தில் அதிகம். 

எனது தாயார் ஜனவரியில் மறைந்தார். என்னுடைய ஆசிரியர் சாமுவேல் லாரன்ஸின் மறைவு அடுத்தது. 

ஒரு நாள் திருப்பாலையில் உள்ள இயற்கை அங்காடிக்கு வாழையிலைக் கட்டை எடுத்துக் கொண்டு போனேன். "சார் உங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கேன் , வரவா ?" என்றேன். "உன்னைப் பார்த்தால் உற்சாகம் தான். வா" என்றார்.திங்கள் வியாழன் வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள் டயாலிஸிஸ். டயாலிஸிஸ் முடிந்த அடுத்த நாட்கள் சோர்ந்து இருப்பார். அன்று புதன். வீட்டுக்கு சென்றதும் தழுவிக் கொள்ள வந்தார். கால்களைத் தொட்டு வணங்கினேன். " இதையா உனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தேன்?" என்று கடிந்து கொண்டார். 

எனது கல்லூரி நாட்களில் ஜனநாயகம் என்பதை கற்றுக்கொள்ள முதல்க் காரணம் அவரே. இளைஞர்களை அப்படி மதித்த ஒரு நம்பிக்கையாளரை இதுவரை நான் வாழ்நாளில் திரும்பவும் பார்க்கவில்லை. Young minds நாட்டைக் காப்பாற்றுவார்கள் என்று திடமாக நம்பும் பழைய தலைமுறை ஆசிரியர். 

கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு மாணவர் போராட்டம்.அன்று சக மாணவர்களை வகுப்பை விட்டு வெளியேற அழைக்க ஓடுகிறோம். ஒரு வகுப்பில் மாணவர்கள் வெளியே வருவதை ஆசிரியர் ஒருவர் தடுக்கிறார். அந்த வகுப்புக்கு வெளியே இருந்த கண்ணாடியிலான அறிவிப்புப் பலகையை கையால் உடைக்கிறேன். கைகளில் இரத்தம். தலைமறைவாக ஒட முயற்சி செய்கிறேன். லாரன்ஸ் பார்த்து விடுகிறார். கண்டிக்கப் போகிறார் என்று நினைத்து கூசி நிற்கிறேன். பையில் இருந்த பணத்தை எடுத்து மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு எதுவும் நடக்காதது போல் இருந்து கொண்டு கடைசி வரை என்னை எதுவும் கேட்டதேயில்லை.. 

முதுகலை வந்த போது துறைத் தலைவர் அவரே. மூன்று தாள்களில் எனக்குப் பிடிக்காத ஆசிரியர்கள் இருவர் மதிப்பெண்ணைக் குறைத்துப் போட்டு விடுகிறார்கள். நான் இவ்வளவு குறைவாக வாங்க வாய்ப்பில்லை என்று வாதாடுகிறேன். என்னுடைய துறைத் தலைவர் லாரன்ஸ் சக ஆசிரியர்களைப் பகைத்துக் கொண்டு நீ மறு திருத்தலுக்குப் போ என்றார். மூன்று தாள்களிலும் 15 மதிப்பெண்களளுக்கு அதிகம். பரீட்சைக்குக் கட்டிய பணம் முதற்கொண்டு எனக்குத் திருப்பித் தர கல்லூரியில் உத்தரவு. அதற்கு பின்னர் அந்த குறிப்பிட்ட ஆசிரியருக்கு என்னுடைய வகுப்புகளுக்குத் தரவில்லை. கடைசி வரை இந்த நீதியுணர்வு தான். லாரன்ஸ் சார். 

கிறிஸ்தவ kindness தான் எனது ஆசிரியரின் செய்தி. அவர் எனக்கு இன்னொரு தாய். எனது ஆன்மீகம் ஆசிரியர்களின் நீதியுணர்வில் கிளைத்து வந்தது. லாரன்ஸ் தான் எனக்கு அதைக் கொடுத்தார். 

அவரை வெறும் உடலாகப் பார்க்க முடியாமல் பதற்றத்தில் நகரை விட்டு ஓடினேன். 

இப்போதும் மூச்சிரைக்கிறது. போங்க சார்.

Karthik Bharathi ON DSL

 Karthik Bharathi ON DSL

*

அருமையான ஆசிரியர்கள் கிடைத்தும் ஆங்கிலம் கைவரப்பெறாத துரதிர்ஷடசாலி நான்.எனக்கு Eng111,Eng 112க்கு ஆங்கில ஆசிரியர்கள்பேராசிரியர் DSL உம்,பேரா. ஐசக்கும் தான். முதுகலை தலைவராக .இருந்தும் இளங்கலை தலைவராக இருந்தாலும்,இருவரும் தமிழ்த்துறையின் இளங்கலை. முதலாமாண்டு இரு பருவங்களுக்கும் வந்து பெரும் ஆபத்பாந்தவர்களாக இருந்தனர். DSL என்று மானவர்களால் அன்போடு அழைக்கப்பட்ட பேராசிரியர். சாமுவேல்லாரன்ஸ் பேராசிரியர்களின் ,பேராசிரியர்களின் ,பேராசிரியர். 

அவர் வகுப்பறை நினைவுகளும்,கல்லூரி வகுப்பறைக்கு வெளியே பல பொழுதுகளும்.சீடுக்குமான உறவுகளும் நினைவு கூறத்தக்கவை
வகுப்பறை ஒன்றில் உங்கள் பெயர்களில் எத்தனை பேருடைய பெயர் தமிழ் பெயர்கள் சொல்லுங்கள். பலருடைய பெயர்களை தமிழ் பெயரல்ல என் நிராகரித்தார். வகுப்பு கலகலவும் காரசாரமாகவும் போனது. DSL சத்தமாக கூட பேச மாட்டார். 

சிரிப்பிலும்,எளிய கற்பித்தல் முறையிலும் வகுப்பை கட்டுகோப்பாக வைத்து இருப்பார். என் முறை வந்தது. என் பெயர். வகுப்பறையில் கார்த்தி மட்டும்தான். முதலாண்டில் முதல் பருவம். தமிழ் படிப்புனா என்ன என புரிபடாத காலம். தமிழ்பெயர். என வாதிட்டேன்.மாதம்.நட்சித்திரம்.தீபம் , முருகன். ஆண்டாண்டு காலமாக புழங்கி வருவது என்றெல்லாம் சொன்னேன். என் பெயர் தமிழ் பெயரல்ல என்பதை பொறுமையாக விளக்கினார். மேலும் உன் பெயர் இ விகுதியில் முடிவதால் தொல்காப்பிய்ற் விதிப்படி உன் பெயர் பெண்பாற் பெயர் என அதிர்ச்சியூட்டினார். கற்பிப்பதில் மிகவும் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் இருப்பார். 

சீடு துவங்கிய. போது கல்லூரி துணை முதல்வராக இருந்தார். மதுரை சீடு இன் முக்கிய வருகைதரு ஆசிரியராக விளங்கினார், ஆண்டு விழாக்களில் கலந்து கொண்டு உறசாகம் ஊட்டுவார். உன் ஆங்கிலத்தை மேம்படுத்தினால் உன் சமூகபணி செம்மையுறும் என்பார். உனக்கு சிறப்பு வகுப்பு எதாவது எடுக்கட்டுமா, சேர யாரிடமும் போய் படிக்கிறாயா.என் அன்போடு விசாரிப்பார், கல்லூரி நாடகங்கள்,light and sound ஷோக்கள் முடிந்த்தவுடன் கண்ணீர் கழியும் கண்களுடன் பாராட்டிவிட்டு விடைபெற மனமில்லாமல் விடைபெறுவார்.

பல முன்னேற துடித்த போட்டித்தேர்வு எழுதும் மாணவர்களுக்கு பெரும் ஆதர்சமாக இருந்தார். சீடு. ஐ மறு உருவாக்கம் செய்த போது தொலைப்பேசியில் மதுரை சீடுக்கு கீழ் to support and empower the underprivileged என்பது. சரியாக இருக்குமா சார். 2007 இல் ஓய்வு பெற்று இருந்தார். கார்த்தி புது பெயரில் ஆரம்பியேன்.இன்னும் உன்னால் சிறப்பாக பணிசெய்ய முடியும். என்றார். மறு முனையில் நான் அமைதியாக இருந்தேன். சரி உன் இஷ்டம் .அதனுடன் children and young people என்பதை சேர்த்துக்கோ. என்றார். ஒவ்வொருமுறையும் இதை சொல்லும்போதும் எழுதும் போதும் நினைவில் வருவார், 

இன்னொன்றும் நினைவில் வருகிறது. தமிழ் பேராசிரியர். சுவாமினாதன் அவர்கள் கற்றுகொள்ளதகும் பாடமாக என்ற தலைப்பில் DSL பற்றி அவரின் பணி நிறைவு ஒட்டி கல்லூரி ஆண்டு இதழில் எழுதிய கட்டுரையும் நான் மறக்க இயலா ஒன்று. உண்மையில் கற்று கொள்ள தகும் பாடமாக ஆசிரியர்கள் இன்று கல்லூரிகளில் இருக்கிறார்களா. என்ன? 

பேராசிரியர். சாமுவேல் லாரன்சுக்கு என் புகழ் அஞ்சலி.

Prabahar Vedamanickam ON DSL

1052. Prabahar Vedamanickam ON DSL

*

பேராசிரியர் சாமுவல் லாரன்ஸ் உடல்நலக்குறைவின் காரணமாக இன்று மாலை மரணத்தைத் தழுவினார். நான் மாணவனாகச் சேர்ந்த 80களின் தொடக்கத்தில் அவர் சைக்கிளில் வந்து கவனமாக ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தும் காட்சி நினைவிலிருக்கிறது. மீண்டும் நான் 87இல் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தபோது அவர் ஆங்கிலத்துறைத்தலைவராக இருந்தார். முதலாண்டு தமிழ் மாணவர்களுக்கு part I எனப்படும் மொழிப்பாடம் கற்பிக்க வருவார். இப்போதெல்லாம் துறைத்தலைவர்கள் முதுகலை தவிர வேறு வகுப்புகளுக்குச் செல்லமாட்டார்கள். ஒருநாள் அதுபற்றிக்கேட்டபோது ' அவர்களுக்குத்தான் அனுபவமிக்க நம்மை போன்ற ஆசிரியர்கள் தேவை' என்றார். 

பழைய தலைமுறை ஆசிரியர். காலையில் வந்து வளாகத்தைவிட்டு கடைசியில் போகும் சிலரில் ஒருவராக இருப்பார். ஓய்வுக்குப் பின் கல்லூரிக்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவால் மிகுந்த மனப்பாதிப்புக்கு ஆளாகியிருந்தார். நல்லவேளை .. இன்று சுயநினைவோடு இருந்திருந்தால் தேசத்திற்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவை கேள்வியுற்று மிகுந்த மனத்துயரம் அடைந்திருப்பார். 

நன்றி சார். உங்களோடு பேசிக்கழித்த பொழுதுகளுக்கு. 

போய்வாருங்கள்

அரிஅரவேலன் ON Prof DSL

அரிஅரவேலன் யரலவழள

May 24 at 11:35 AM

பேராசிரியர் திருமிகு சாமுவேல் லாரன்சு Samuel Lawrence மறைந்தார். 1999ஆம் ஆண்டில் மனிதநேயம் இதழ் ஆசிரியர் அமெரிக்கா சென்றிருந்ததால், அவ்விதழைத் தொகுத்து வெளியிடும் பொறுப்பைப் பேராசிரியர் ஏற்றிருந்தார். அப்பொழுது அவ்விதழுக்கு மொழிபெயர்ப்புக் கவிதை ஒன்றை அனுப்பியிருந்தேன். அதனைப் படித்த பேராசிரியர் தொலைபேசியில் அழைத்து மூலக்கவிதையையும் எனது மொழிபெயர்ப்பையும் வரிக்குவரி ஒப்பிட்டுப் பாராட்டினார்; தொடர்ந்து எழுதுக என ஊக்குவித்தார். இதுவே அவரோடு எனக்கு ஏற்பட்ட அறிமுகம்.

சில மாதங்கள் கடந்த பின்னர், ஆசிரியர் திருமிகு சூலியசு நடத்திய பூந்தளிர் நூலகத்தில் பேராசிரியரை நேரிற்கண்டேன். நூலகர் இருவரையும் அறிமுகம் செய்துவைத்ததும் ஓரடி முன்னேவந்து புன்சிரிப்போடு எனது முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தார்; கடந்த பிப்ரவரி 24ஆம் நாள் எனது வீட்டிற்கு தன் இணையரோடு வந்து நெடுநேரம் செலவிட்டுச் சென்ற இறுதிச் சந்திப்பு வரை நாங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் கண்டதும் கட்டிக்கொண்டு முதுகில் தட்டுவார். உற்சாகமான மனநிலையிலிருந்தால் "இன்னொரு முறை தட்டட்டா" எனக் கூறிக்கொண்டே தட்டிக்கொடுப்பார்.

காலை நேர உலாவில் தான் கண்ட காட்சிகளை முன்னிறுத்தித் தனது சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தும் கட்டுரைகளை ஆங்கிலத்தில் மனித நேயம் இதழில் தொடர்ந்து எழுதி வந்தார். அவற்றைப் பாராட்டினால், ஓர் உதட்டுச் சுழிப்பில் அப்பாராட்டைப் புறந்தள்ளுவார்; அக்கட்டுரைகளின் உள்ளடக்கம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினால் உற்சாகமாகிவிடுவார்.

பாராட்டி ஊக்குவிக்கும் உங்களின் குணத்தையும் உடல் நலிவுற்ற நிலையிலும் குன்றாத உங்களின் உற்சாகத்தையும் எண்ணியபடியே விடை தருகிறோம் சார்!

DSL's cremation

As per his wish,
Prof. DSL 
would be cremated 
today - 24.5.19 - at 4 pm.

OBITUARY

Prof. D. SAMUEL LAWRENCE 

of English Dept.

has passed away - 23.5.19 - around 8 pm.

RAJKUMAR ON HIS FAMOUS AGE-OLD "MATCHLESS" BIKE

RAJKUMAR  ON  HIS  FAMOUS  "MATCHLESS"  BIKE

AN OBITUARY NOTE ON KSR FROM A FRIEND

*


A  LETTER  FROM  POOVAN MURUGESAN, San Diego, CA 


*

                                     KOLA SANTOSH RAJKUMAR 1945-2016

                        It was in 1957 that I met Raj at the American College High School. We were both in 9^th grade, in Mr. Johnson’s class. Raj in those days wore baggy pants, a half-sleeve shirt with a big pocket that carried several pens and pencils and a pen-length screw driver. Raj was a gifted handyman even in those days. Another unique thing about Raj was that he drove a motorcycle to school. Motorized two-wheelers were rare back then and then a 14-year-old driving a motorcycle was rarer.  Our paths diverged briefly, but we became classmates once again in PUC at the American College. After B.Sc. at different institutions, we again found ourselves as classmates in M.Sc. physics. Our friendship had enough time to blossom. We became good friends. Generous to a fault, he offered an unconditional friendship. I spent a lot of time during weekends at his family home on North Masi Street. I got to know the family.

                        Raj had a workshop in his house even in his student days, where he repaired electronic instruments, constructed radios and did other repairs. He enjoyed every minute of it.

                        Till the end, he exhibited an enormous stamina and a willingness for hard work. At his age, he carried a full load of work at Aravind Hospital and carried on an extensive personal and official international travel. During my last visit to India, I casually mentioned to him that it would be nice if we got together with our M.Sc. classmates. He somehow dug up the phone numbers of some of them and arranged a get-together. Some of us got to see each other after a gap of nearly 50 years!

                        He was a quintessential family man. He was proud of his son (at Google) and daughter ( a doctor in London), but without exhibiting negative ego. He remained simple in his habits and loyal to his friends. Whenever I visited India, I could count on seeing Raj in his baggy pants, a half-sleeve shirt and on a motor cycle. His sudden death has been a rude shock to me. I have lost my best friend.

A TRIBUTE TO KSR

*

A  LETTER  FROM  Prof.  V. SRINIVASAN


*

Bi-Cycles were the vehicles of the lecturers and demonstrators of the American College for many years in the good old days. A few were proud of their imported bi-cycles from Singapore, Malaysia or Ceylon with some extra fittings and very bright shining handle bars.Then mechanized two wheelers started making their appearance one by one. When Enfiled India Motor cycle manufacturing factory, near Melur,  came into existence a good number of  "bikes" became affordable vehicles that replaced bicycles. A few  Vespa/Bajaj scooters that was possible with dollar payment also invaded the campus along with one or more lambretta scooters that were wedding gifts for some. The result was an informal association known as TWA (Two wheelers association) was formed. Though the bicycles also had only two wheels that fact was coolly forgotten. With faster and quicker mobility the TWA started planning short trips  and picnics on holidays and weekends. Friends of "bikers" joined in such trips and thus an informal PRA (Pillion rider association) also came into being. There were several short trips with few friends now and then, Vasanthan, Sam George and a few others taking the lead.

It was once decided that TWA should go on a long one day trip. The destination choses chosen was Bathlagundu where there was a promise of a host receiving us with food and refreshment. There were about 15 two wheelers and a few cars (George Berlin, Dr. Riesz + Haris and some friends)  It turned out to be a memorable trip for all and an important trip for the College also. The first discussion on College autonomy happened there in the mango grove. The editorial on the subject in the local news paper about that time initiated the discussion. There were nearly 35 to 40 faculty members in that trip.

The second long trip was to Periar and the third to Courtalam with over night stay. All of them were grand successes. An unforgettable incidence in one trip was a PWA member was left out on the high way during a break and this was noticed only after the convoy had gone a good distance. He was later picked up and joined with the troupe by one who was a fast rider. The culprit was me and the victim was Dr P M Sundaram!

On these trips not all vehicles had smooth ride for the entire length of the trip. Tube puncture, leakage of air from the tires and fixing them and manually pumping air on the main road was probably simplest break down  events and on one occasion a large scale repair had to be undertaken lasting for a few hours. Why I recall this now one may wonder.

There is a reason. In all these trips most of the vehicle owners especially the ones with secondhand vehicles were comfortable on these trips mainly because Mr. K S Rajkumar. He was a master servicemen who understood major and minor ailments  of the vehicles voluntarily. Riding majestically on his second world war model motor cycle at a steady speed behind all the other vehicles he was a guardian angel for all. He is now no more with us. I write this on behalf of TWA and PRA of American college to convey our gratitude for his willing assistance. God Bless KSR.

I hope the college Faculty members as his friends, the Department of Applied Sciences and PG and UG Physics Departments in the College where he had served undertake some action and create a memorial to perpetuate his memory. He has one more connection with the College. His father was the auditor for the accounts of the College for many years.

சார்லி எனும் தேவதூதன்

There was an article on Charlie in Tamil Hindu daily yesterday – 16.10.16 – written by one of our alumni, Mr. SOMASUNDARAM, who did his P.G. in English Lit during 1989 -1991 in our college. It was so touching, personal and quite emotive.

SOMASUNDARAM
COMMANDANT
INDIAN COAST GUARD

Since I found the author’s name in the article I contacted him to get his permission to post it in our blog. He was good enough to send the English version of the article also. Since he did not have the softcopy of the Tamil article he sent his manuscript of it. I have already posted the English version and now in this post I have given his own Tamil manuscript and also the scanned copy of the Tamil version from the daily.

***

***

தினசரியில் வந்த கட்டுரை

“மறுபிறப்பு என்று ஒன்றிருந்தால் 

நாம் மறுபடியும் சந்திப்போம். 

அப்போது ஒரு வேளை 

உங்களது பேச்சை 

நான் கேட்கக்கூடும்.”

                                                                                                ....சோமசுந்தரம்

***